Afryka Trek to wyprawa życia Alexandre?a i Soni Poussin. To trzy lata niezmordowanego marszu wzdłuż Wielkiego Rowu Afrykańskiego. Ci poszukiwacze przygód pokonali szlak od Przylądka Dobrej Nadziei do Jeziora Tyberiadzkiego, nieustannie zmagając się z bezlitosnym słońcem, atakami dzikich zwierząt, piaskami pustyni i dżunglą. Doświadczyli trudnej codzienności mieszkańców Czarnego Lądu, dzień po dniu coraz bardziej nasiąkając Afryką. Dzięki nim możemy poznać ten kontynent z bliższej perspektywy, dotknąć potęgi nieujarzmionej przyrody, spotkać zwykłych ludzi, przeżyć ich rozterki i usłyszeć, co dla nich ważne. W 1994 roku Alexandre Poussin wraz ze swoim najlepszym przyjacielem Sylvainem Tessonem odbył podróż dookoła świata na rowerze, przejeżdżając przez 35 państw i pokonując 25 000 km. W 1997 roku przeszedł na piechotę Himalaje. Następną niezwykłą wędrówkę ? Afrykę Trek ? zaplanował z Sonią. Trzy lata i trzy miesiące nieustannych przygód pozwoliły Alexandre?owi na odkrycie kilku podstawowych zasad: ?Podróżować mało, podróżować lepiej?, ?Przygoda to inni?, ?Podróżować, aby zrozumieć świat i go pokochać?.

Ile znaczy świętość ziemi cudów i tajemnic dla Antoniego Ferdynanda Ossendowskiego? Ten znakomity podróżnik o wielkiej wiedzy historycznej i geograficznej oprowadza po miejscach kultu ? Palestynie, Syrii i Mezopotamii ? na każdym kroku dostrzegając ich niepowtarzalność. Te obszary ? świadkowie narodzin trzech światowych religii monoteistycznych ? stopniowo odsłaniają przed autorem swoje sekrety, przez co poznajemy lepiej mity i legendy starożytnych cywilizacji. Opis tej niezwykłej podróży wzbogacony jest kolekcją unikatowych fotografii z pierwszego wydania dzieła z 1931 roku, które ukazują wyjątkowy klimat czasów minionych. Nakładem Zysk i S-ka w serii ?Podróże retro? ukazały się książki A.F. Ossendowskiego: Polesie oraz Przez kraj ludzi, zwierząt i bogów.

W sercu tybetańskiego buddyzmu? Alexandra David-NĂŠel (1868-1969) nazywana jest ?najbardziej zdumiewającą kobietą naszych czasów?. Dzięki swym podróżom, odkryciom i pisarstwu zyskała międzynarodową sławę. Zafascynowana filozofią Dalekiego Wschodu, jako pierwsza Europejka dotarła na początku XX wieku do Tybetu do miejsc zamkniętych dla cudzoziemców. W książce Mistycy i magowie Tybetu sugestywnie oddaje atmosferę wyprawy, opisując zgłębiane przez nią praktyki magiczne, techniki medytacji, rytuały i niezwykłości tego ezoterycznego świata, w którym tybetańscy mnisi w niesamowity sposób pokonują ograniczenia własnego ciała. Ta nieustraszona podróżniczka odbyła całe lata treningów buddyjskich i jogicznych w Himalajach po to, by zyskać bogate doświadczenie w dziedzinie zjawisk, które Zachodowi znane są jedynie z dawnych legend tybetańskich. Osiągnęła godność lamy.

Daleko od Pekinu i rozkwitu gospodarczego nadmorskich miast istnieją inne Chiny. Para włóczęgów, których zetknął ze sobą kapryśny los, zwiedza centralne i zachodnie prowincje, które ominął ekonomiczny sukces Państwa Środka. Wielkie miasta ogarniają protesty i wszystkie cudzoziemskie twarze budzą podejrzliwość, ale odważna młoda studentka z Japonii wypuszcza się w głąb Chin. Aya Goda wiąże się z charyzmatycznym i bojowym wędrownym malarzem Cao, którego twórczość początkowo jest tolerowana przez chińskie władze, ale potem artysta popada w niełaskę i musi się ukrywać. Mając na karku policję, Cao i Goda wyruszają do Tybetu, gdzie Cao pracował na uniwersytecie i szkolił się w fachu grabarza. Zdezelowaną ciężarówką, samolotem i pociągiem uciekają przed rozbójnikami i urzędnikami. Wschodnioazjatyccy Cassady i Kerouac ? Cao i Goda są nieujarzmionymi pokrewnymi duszami poszukującymi oświecenia i wolności. Proza Gody ? krystaliczna i metaliczna jak himalajski strumień ? pozwala czytelnikowi śledzić każdy ich nieustraszony krok i skosztować różnorodnych smaków współczesnych Chin.

Michał Kruszona dzielił ze mną trudy i radości podróży po Ugandzie. Obserwowałem go czasami wieczorami, kiedy pochylony nad notesem wielkości szkolnego zeszytu, często popijając przy tym ugandyjską Waragi i zaciągając się dymem lokalnych papierosów Sportsmen, robił swoje ? jak mówił ? notatki do książki. Skupiony, w cieniu równikowego słońca, pośród odgłosów przyrody, przypominał mi dziewiętnastowiecznego pisarza. Zajrzałem przez ramię do jego notatnika, nosił go zawsze ze sobą. Wśród dziwnych znaków, liter i wyrazów dojrzałem narysowanego węża pełzającego pod łóżkiem w naszej drewnianej budzie nad Jeziorem Wiktorii. Nad jeziorem Bunyonyi zaklął siarczyście i głośno, kiedy hałasująca gdzieś w oddali kosiarka do trawy (!) widocznie zakłócała jego skupienie, nie pozwalając mu dalej pracować. Potrafił jednak notować w zatłoczonym matatu, w starej, rozpadającej się taksówce i wieczorem na byle jakim łóżku. Efektem tej pracy jest opis przygód, wrażeń i emocji, jakie towarzyszyły nam w podróżach do Ugandy, gdzie obaj zostawiliśmy trochę serca. Było to nieuniknione, bo Afryka naprawdę kradnie serca. Michał Kruszona, w swoim pisaniu, wychodzi daleko poza parki narodowe, afrykańską biedę i inne stereotypy, opisując Ugandę bez biura podróży. Robert Swornowski Michał Kruszona (ur. w 1964 r. w Poznaniu), historyk kultury, muzeolog, okazjonalnie dziennikarz, od lat związany zawodowo z Muzeum Zamek Górków w Szamotułach. W wydawnictwie Zysk i S-ka ukazały się trzy jego książki: Rumunia. Podróże w poszukiwaniu diabła, Kulturalny atlas ptaków, Huculszczyzna. Opowieść kabalistyczna. Owocem współpracy z National Geographic jest książka Ugryźć świat. W miesięczniku ?W drodze? ukazały się jego artykuły, m.in. o Ugandzie.

Moja miłość do dalekich podróży narodziła się w Bieszczadach. Nie mogę, nie chcę i nie umiem się z niej wyzwolić. Mamy w genach zakodowany sentyment do miejsc, skąd pochodzili nasi antenaci. Ale tak naprawdę cywilizacja, w której żyjemy, ma swoje korzenie nie tylko w basenie Morza Śródziemnego, ale również w bezmiernych obszarach Wielkiego Stepu i himalajskich płaskowyżów. Dlatego tam mnie ciągnęło od zawsze. Najciekawsze były wyprawy w bezludne gniazda wysokich gór i na krańce Syberii. W 1967 roku prowadziłem pierwszą Polską wyprawę w Ałtaj Mongolski. Zdobywaliśmy dziewicze, sięgające nieba szczyty Tabun Bogdo (Pięciu Bogów). W Iranie byłem na Alamucie w górach Elburs. Tam, gdzie narodziła się legenda asasynów. Ich współwyznawcy siedzieli za sterami boeingów uderzających w World Trade Center. Polując na niedźwiedzie w Tuwie, dotarłem do Wrót Agharty. To tam rozpoczyna się podziemny szlak prowadzący do mitycznej krainy Szambali. Służąc czeczeńskiej sprawie, wielokrotnie przekraczałem granie Kaukazu, u podnóży którego przed dziesiątkami wieków koczowali Sarmaci. Byłem też na grobie Yuzu Asafa w Srinagarze. Są tacy, którzy uważają, że pochowano w nim Jezusa z Nazaretu. Wszyscy jesteśmy wędrowcami. Wcześniej czy później będziemy przecież musieli się przygotować do tej najdłuższej, bezpowrotnej, ale najbardziej fascynującej podróży. Witold Michałowski

Burzliwe losy Kambodży, długotrwałe konflikty wewnętrzne, ludobójstwo czerwonych Khmerów, inwazja wietnamska, niebezpieczeństwo min i przestępczość kryminalna nie pozwalały na podziwianie stolicy starożytnego imperium Khmerskiego. Poznałem ten monument historii ponad 30 lat temu. Od tamtej pory byłem tam wielokrotnie i za każdym razem, wracając do domu, miałem sobie za złe, że nie pozostałem kilka dni dłużej, nawet jeśli w powietrzu wisiało namacalne zagrożenie zmuszające do wynajęcia policyjnej eskorty. (Jacek Pałkiewicz)

Tym razem Bill Bryson kieruje ostrze humoru na Europę. Zarzuca na ramiona plecak, sprawdza portfel? i rusza w drogę pełną niespodziewanych zakrętów, zwrotów akcji, pułapek i uśmiechów losu. Biegle posługując się? jednym językiem, zmierza śladami podróży, którą odbył dwadzieścia lat wcześniej jako student. Niezależnie od tego, czy ucieka przed ludobójczymi kierowcami w Paryżu, jest okradany przez Cyganki we Florencji, próbuje nie zamówić gałek ocznych w niemieckiej restauracji, czy ogląda witryny sex shopów na Reeperbahn, Bryson rozbiera kulturę danego kraju na czynniki pierwsze i charakteryzuje każde miejsce i osobę za pomocą przekomicznie cierpkich uwag.

Już tak wielu miłośników przygody z różnych krain świata wyruszyło w głąb syberyjskiej tajgi, zainspirowanych tą książką lub filmem Akiry Kurosawy na jej podstawie. Teraz Ty wybierzesz się w zaczarowaną wyprawę, by pewnej mrocznej nocy, w bezkresnym lesie spotkać niezwykłego bohatera ? Dersu Uzałę. Dersu ? leśny mędrzec, myśliwy i tropiciel ? to postać magiczna. Trudno dojść, na ile rzeczywista, a na ile wyidealizowana, czy może nawet ?zlepiona? z wielu osobowości. Jest tak, ponieważ pozostawiła po sobie tylko pamięć swego przyjaciela Władimira Arsenjewa ? oficera, topografa i badacza rosyjskiego Dalekiego Wschodu. Dzięki jego talentowi pisarskiemu możemy dziś zachwycać się animistyczną filozofią Uzały. ?Odkrycie, że człowiek pierwotny może być dobry, a nawet lepszy niż człowiek cywilizowany, okazuje się głównym odkryciem podróżnika Arsenjewa. Dobroć Dersu godzi ludzi różnej rasy, różnego poziomu kultury i wykształcenia?. (prof. Jacek Kurczewski)

Poznaliśmy się na studiach. Tak po prostu na studenckim wyjeździe. Później, jak większość naszych znajomych, pracowaliśmy w różnych firmach. Nadszedł czas zaręczyn i przygotowań do ślubu. A w nas, razem i w każdym osobno, zaczęło dojrzewać wielkie marzenie. Wyjechać daleko i na długo... Setki godzin przegadaliśmy, zamartwiając się, co to będzie. Wiele pytań i zawsze mniej odpowiedzi. Wreszcie decyzja: pobieramy się i jedziemy w podróż dookoła świata! Marzenia są po to, żeby je realizować! Kupiliśmy porządne plecaki, spakowaliśmy się, zamknęliśmy za sobą drzwi mieszkania i wyjechaliśmy na rok. Pokonaliśmy dziesiątki tysięcy kilometrów, zobaczyliśmy wiele miejsc w Azji, Ameryce Południowej i Oceanii. Żeglowaliśmy jachtem po oceanie i wędrowaliśmy pieszo wysoko w górach. Poznaliśmy wiele osób, kultur, kolorów skóry i języków. To pierwsze 12 miesięcy naszego małżeństwa. Przeczytaj o tym i też ruszaj w świat.

Huculszczyzna... Dziś słowo to mieści w sobie znacznie więcej niż tylko zwięzłe nazwanie krainy etnogeograficznej obejmującej część Karpat Wschodnich. Dla nas, spadkobierców tej a nie innej tradycji cywilizacyjnej, nadal pozostających w kręgu historyczno-kulturowym kształtowanym etosem czasów Rzeczypospolitej Obojga Narodów i dwudziestolecia międzywojennego, a jednocześnie naznaczonych doświadczeniami i przemianami stulecia dwudziestego, Huculszczyzna to już czas przeszły i bezpowrotnie dokonany. To dzisiaj mit i legenda. Pozostały jednak góry i ludzie ? zespoleni z nimi nieodłącznie oraz trwający w wymiarze transcendentnym, wypełnieni ową Vincenzowską, zapisaną w starych rewaszach ?prawdą starowieku?... Jan Skłodowski

Trudno zrozumieć, że można zachować poczucie przynależności do wspólnoty, historii kultury, a jednocześnie zostać pozbawionym ojczystej mowy. Tak jakbyśmy czytali dziś Reja, Kochanowskiego, Mickiewicza, Norwida, Leśmiana w tłumaczeniach na języki tych, którzy odebrali nam kraj i historię. A mowa to nie tylko gra słów, które łatwo przetłumaczyć. To zupełnie inne obrazowanie, inne poczucie humoru, inne drogi odczuwania. Przed takim problemem stanęło w XX wieku uzyskujące niepodległość państwo irlandzkie. Z tym problemem żyje i dziś, a jednak jego wyraźna tożsamość często budzi zachwyt. O tym, ?jak czują to Irlandczycy?, jest trochę ta książka. Patrzymy na Dublin i na najdalej na zachód wysunięte krańce wyspy. Dwa skrzydła myśli, uczuć, dwa sposoby wyrażania siebie. Jedno ? pokazane przez życie i twórczość Joyce?a. Jakby ciągły wyrzut, że mimo istniejącej miłości do wszystkiego co irlandzkie, jest się obcym w rodzimym języku, a mistrzem w też swoim, lecz ?narzuconym?. I drugie - to znad Wysp Blasket, bo jak mówią Irlandczycy, na zachód, do krainy wiecznej młodości lecą nad nimi duchy zmarłych. Gdy słowa umierają, tam lecą dusze irlandzkiej poezji. Niejeden Irlandczyk śpiewający po angielsku sławne pieśni irlandzkie też czuje, że musi te dusze zawołać. I my też czujemy?

Książka Marzyłam o Afryce wkrótce po wydaniu stała się międzynarodowym bestsellerem. Zawiera ona wspomnienia związane z pobytem na ranczu w Laikipii, przepełnione osobistymi refleksjami na temat życia i śmierci, dramatu ludzkiego życia, bólu i przemijania. Wspomnienia ukazują magiczny krajobraz Kenii, są wyrazem miłości pisarki do Czarnego Kontynentu.

Po dziesięciu latach spędzonych na pracy w agencjach reklamowych i piciu drinków Lucy ma już dość rozmów na temat śpiewających słoneczników na reklamach margaryny i postanawia poszukać innej drogi życiowej. Chce znaleźć guru, który pomoże jej odzyskać duchowy spokój i kosmiczną szczęśliwość w harmonii z samą sobą i innymi. Marzy jej się zostanie boginią jogi, ucieleśnieniem kobiecej doskonałości - spokojnej, spełnionej, czułej. A przy okazji z ciałem jak precel ? pozbawionym tłuszczu, giętkim i silnym. Jednak to, co znajduje po dotarciu do Indii, przerasta najśmielsze wyobrażenia. Wszechobecna obsesja samodoskonalenia, płytkie oświecenie, blichtr i pozory. Zachwycające są jedynie Indie same w sobie. Czy Lucy wróci do domu, wyglądając jak modelka? Czy osiągnie wewnętrzny spokój? Czy też wydarzy się coś znacznie zabawniejszego, bardziej interesującego i skomplikowanego? "Najgorsza w szkole jogi" to emocjonujący dziennik z podróży, zabawna historia o poszukiwaniu sensu życia na Dalekim Wschodzie, o uprawianiu jogi i o miłości do Indii.

Wokół wielowymiarowej postaci Jacka Pałkiewicza narosło sporo legend. W roli dobrowolnego rozbitka pokonał samotnie Atlantyk. Jest weteranem Sahary i Syberii. Przecierał szlaki na Borneo i Nowej Gwinei. Twórca survivalu w Europie. Szkolił liderów biznesu w przekraczaniu barier osobowości. Przygotowywał brygady antyterrorystyczne do działań w niegościnnych klimatach dżungli, pustyni i Arktyki. W 1996 r. rozwiązał zagadkę źródła Amazonki, które wcześniej było przedmiotem niekończących się spekulacji. Odkrycie to zostało zatwierdzone przez właściwe instytucje peruwiańskie i otworzyło, jako pierwszemu Polakowi, drzwi do superelitarnego Królewskiego Towarzystwa Geograficznego w Londynie, instytucji poświadczającej sławę eksploratora. Pałkiewicz to postać wyrazista, bezkompromisowa, nie grzesząca skromnością. Dla jednych stanowi wzór niestrudzonego podróżnika i skutecznego działania, dla innych słynie z przerośniętej osobowości. Z pewnością nie jest facetem, który przeprasza, gdy ktoś nadepnie mu na nogę w tramwaju. Krytycy zarzucają mu nietolerancję i ksenofobię, a jego drakoński stosunek do poprawności politycznej wzbudza kontrowersje.

Fascynujące reportaże z dalekich wypraw, o niezwykłych odkryciach i nieznanych cywilizacjach. Podróż w towarzystwie znakomitego podróżnika. "Gdyby Jacek urodził się w czasach Kolumba, to Ameryka Łacińska mówiłaby po polsku.? Aleksander Gudzowaty "Jacek Pałkiewicz zasłużył na umieszczenie w galerii najbardziej znanych podróżników naszych czasów." "Corriere della Sera" "Jest gwiazdą na firmamencie podróżniczym, tworzy turystyczny krajobraz - jego sposób na podróżowanie jest inspirujący dla młodych ludzi." Marek Kamiński O AUTORZE: Jacek Pałkiewicz (ur. 1942 r.), reporter, eksplorator, zamieszkały na stałe we Włoszech, od ponad 30 lat przemierza peryferie świata. Członek londyńskiego Royal Geographical Society i wielu innych towarzystw geograficznych. Zanim został dziennikarzem zarabiał na życie jako oficer na statkach bandery panamskiej, pracował w kopalni złota w Ghanie na głębokości 1600 m, poszukiwał diamentów w Sierra Leone, pływał jako kapitan na wielkich jachtach. W 1975 r. przepłynął samotnie Atlantyk na 5 metrowej łodzi ratunkowej: 44 dni bez radia i sekstantu. Twórca survivalu; założona przez niego w 1983 r. we Włoszech szkoła przetrwania stała się wzorem do naśladowania w wielu krajach. Współpracował z rosyjskim Centrum Szkolenia Kosmonautów w programie survivalovym. Uczy elitarne jednostki specjalne strategii przetrwania w odmiennych strefach geograficznych. Kierował wieloma ambitnymi wyprawami międzynarodowymi pod wszystkich szerokościami geograficznymi świata w poszukiwaniu osobliwości ginących cywilizacji, niezwykłych zjawisk i ludzi. Najczęściej podróżował w stylu dziewiętnastowiecznych odkrywców: na wielbłądach, jakach, słoniach, bądź reniferowymi zaprzęgami, piechotą, chińskim sampanem czy indiańskimi pirogami. Poznał największe dżungle naszej planety i należy do ostatniej już chyba generacji eksploratorów pustyń. Zna bardo dobrze Indochiny i Syberię. W 1996 r. jego naukowa ekspedycja zlokalizowała kontrowersyjne dotąd źródło Amazonki, rozwiewając tym samym enigmatyczność narodzin największej rzeki świata. Za to odkrycie w czerwcu 2003 r. został uhonorowany w Rzymie odznaczeniem Kawalera Orderu Zasługi Republiki Włoskiej. Autor kilkunastu książek i filmów dokumentalnych, publikuje swoje reportaże na łamach licznych magazynów europejskich.

"Podróże z tej i nie z tej ziemi" to pełne ekspresji i polotu impresje podróżne wybitnego polskiego poety, niepozbawione reporterskiej uważności i pogłębionej refleksji egzystencjalno-metafizycznej. Autor rejestruje w nich na gorąco spostrzeżenia i odczucia, prywatne olśnienia i odkrycia człowieka wędrującego przez kontynenty. W 2005 roku tak scharakteryzował prozę Józefa Barana mistrz reportażu Ryszard Kapuściński: ?Językiem bogatym i jasnym pisze o tym, co przeżywa, co napotyka w swoich wędrówkach po kraju i świecie, o tym wszystkim, co go skłania do refleksji. W tym, co pisze, jest bardzo osobisty i jak na poetę przystało, liryczny. Ileż z tych zapisków codzienności, tak własnych, autorskich, dowiadujemy się o nas samych, o rzeczywistości, w której żyjemy, o naszej planecie! Ta proza wciąga, zjednuje i podbija czytelnika swoją szczerością, rzetelnością i urodą?.

Antoni Ferdynand Ossendowski, mistrz pióra, i Jan Bułhak, ojciec polskiej fotografii, dokonali rzeczy niezwykłej. Oczarowani Polesiem, obudzili jego zamilkły śpiew. Poddali się urokowi krainy spowitej mroczną aurą lasów, milczących moczarów i mokradeł, nietkniętych destrukcyjną ręką cywilizacji. Tu, gdzie mieszkańcy czczą duchy przodków i opiekuńcze bóstwa, potęgą jest przyroda. To wielka kraina, w której każdy odnajdzie pierwotne echa, łączące człowieka z siłami natury. Ci artystyczni indywidualiści zgłębili i uwiecznili skarb posępnego piękna wciąż żywej tradycji: Ossendowski wyborną polszczyzną, wplatając kresowy dialekt, Bułhak wirtuozerskimi ujęciami obiektywu. To prawdziwa uczta literacka, która ukazuje nieocenioną wartość klejnotu zdobiącego nasz kontynent.

"POZNAŃ" jest zwięzłą publikacją przedstawiającą ? w sposób ciekawy i rzeczowy ? główne atrakcje krajoznawcze miasta. Prezentuje 7 tras zwiedzania poszczególnych części Grodu Przemysła, ponad 200 obiektów krajoznawczych: zabytków, pomników, muzeów, pamiątek historycznych, obiektów przyrody i budowli współczesnych. Prowadzi też do kilkunastu najatrakcyjniejszych miejscowości w okolicach Poznania, m.in. do Kórnika i Rogalina, a także do Wielkopolskiego Parku Narodowego. Interesująca narracja i dobry styl zachęcają do zwiedzania Poznania ? jednego z najciekawszych miast kraju. Książka jest też bogatym źródłem informacji o mieście dla mieszkańców samego Poznania. Przewodnik oprócz proponowanych przez autora tras zwiedzania miasta zawiera obiekty poza trasami, są to m.in. Arena, Fort VII, Kampus UAM, Rezerwat Meteoryt Morasko, Ogród Botaniczny, nowy Ogród Zoologiczny. Zostało opisanych 200 obiektów krajoznawczych szczególnie godnych odwiedzenia ? wiele zabytków, datujących swe pochodzenie od X w. po czasy współczesne, oraz ciekawych budowli wznoszonych w Poznaniu w ostatnich latach.

?Bohater książki, właściciel jednoosobowej firmy prowadzi w latach dziewięćdziesiątych interesy za wschodnią granicą. Musi dać sobie radę w świecie absurdu zaludnionym przez Starych i Nowych Rosjan. Ale nawet w najtrudniejszych chwilach nie opuszcza go rodzaj zauroczenia rosyjską duszą. Autor nie jest biernym słuchaczem opowieści bohatera. Odtwarza je w iście zoszczenkowskim klimacie. I to się lubi!? ?Polityka? ?W którymś momencie Przejażdżka po Rosji zamienia się ze skromnej, pełnej gagów opowieści w analizę państwa i systemu, która pod względem diagnozy niewiele się różni od słynnych listów z Rosji markiza de Custine?a. [?] Humor, i to przedni, jest wielkim walorem tej książki, a hipotezy typu socjologicznego i antropologicznego, a nawet historyczno-kulinarnego (fragment o kawiorze) to bodaj prawdziwe perełki.? Marek Oramus, ?Dziennik Polski? ?W trakcie lektury miałem wrażenie, że czytam o czymś znajomym, o czymś, co możemy sobie przypomnieć oglądając filmy Stanisława Barei. [?] Jest to książka przypominająca czasem precyzją analizy Imperium Kapuścińskiego, to znów? niektóre partie książek Sergiusza Piaseckiego, który również dobrze sobie w Rosji radził. Bo wszystko jest w Rosji jednocześnie niemożliwe i możliwe?? Michał Łukaszewicz, ?Życie Warszawy?